het zit er bijna op, zaterdag bereiken we Finisterra en zit onze 400 kilometer lange Camino er op. Vierhonderd mooie, zware, gezellige, hoopgevende, deprimerende maar bovenal dankbare kilometers. Dat we dit met z’n tweetjes toch maar hebben gepresteerd. Iedere dag lopen… Onze eigen rugzak dragend… Iedere stap is gezet! En dat staan we straks bij die kilometerpaal 0,000.

Vandaag was het nog donker toen weg liepen bij onze albergue. We moesten een paar honderd meter lopen voor ons ontbijtje. Toen we dat genuttigd hadden konden we ècht vertrekken onder het genot van de eerste zonnestralen. Al gauw kwam de splitsing: Finisterra of Muxia. Die keuze hadden er al lang gemaakt: Finisterra.

Ons pad ging rustig op en neer. Geen grote hoogtes meer te bedwingen, slechts afdalen richting zeeniveau. Na veertien kilometer kwamen we het eerste stadje tegen een iets verderop was ook ons slaapadres al. Een leuke kamer voor z’n tweeën. Onze laatste avond als pelgrim…