wat was dat een prachtige met uitputtende dag. We wisten dat het zwaar zou worden dus psychisch waren er voorbereid. Ook wisten we dat het mooi zou worden… Ook dat viel niet tegen.

Rond acht uur vertrokken we uit onze albergue. Bij alle pelgrims voelde je een lichte spanning. Iedereen ging voor de zware, maar mooie Hospitales-route. Het weer zou ook best mooi worden. De eerste kilometers waren nog rustig, enigszins vlak maar al snel begon het omhoog te gaan. Eerst nog met asfalt en goed begaanbaar, maar ook regelmatig zeer rotsige, keien, glijden… Het viel niet altijd mee. En als je dacht dat je er was… Dus niet. Het kon altijd nog hoger. Overigens was het vandaag de eerste keer dat we werden geconfronteerd met de bosbranden van de afgelopen maanden in Spanje. Hoog op de berg waren heel wat bomen zwart geblakerd. Zo ver weg was het dus niet.

De toppen om ons heen waren nog net omgeven met wat wolken, maar het zicht werd niet echt belemmerd. Later hoorden we van pelgrims die vroeger op de top waren dat ze in volledige mist hadden gelopen. Wij dus niet.

Bovenop de berg genoten van het uitzicht en maar de tijd genomen voor een lekkere lunch.

Maar wat geklommen is, moet er ook weer worden gedaald. En ervaren wandelaars weten… dalen is zwaarder dan klimmen. En als dat pad dan ook stijl èn rotsige is, moet je goed bij de les blijven. Gelukkig ging alles goed, maar de knieën en voeten hadden het zwaar. Het humeur soms ook, maar dan zijn daar die Camino-angels. Na zo’n 24 loodzware kilometers stond dat ineens een camper, Nederlands nummerbord, stoeltjes erbij… Koffie, wat lekkers erbij en vooral wat afleiding van Armando. Wat een held!

De laatst acht kilometer waren nog steeds fysiek zwaar, maar het hoofd was even uit de zelfmedelijden-bubbel getrokken. Soms heb je dat even nodig. Na 32 kilometer waren we bij onze albergue. Snel gedoucht en gegeten en bijna meteen naar bed. Er was op onze kamer geen wifi, dus het licht ging meteen uit, ook van ons.