Een oefenkampeersessie in de tuin

Als kampeer-nitwits gaan we ons op de Camino op behoorlijk nieuw terrein begeven. Niet alleen op het gebied van het dagelijks grote afstanden lopen of het iedere dag in een nieuw gebied terecht komen. Nee, ook het iedere dag kamperen op nieuwe plekken gaat voor ons volledig nieuw zijn. In vakanties zijn we toch altijd gewend aan enige luxe. Stevige muren en een dak plus eigen douche en toilet waren toch wel onze minimum eisen. Daar gaat op de Camino verandering in komen. En wat doe je dan als je alle slaapspullen zoals een tent, slaapmat en slaapzak in huis hebt? Juist, dan zet je je tentje in de tuin op en ga je eens een nachtje proefslapen.

Raymond was als eerste aan de beurt, het was tenslotte zijn idee. Om vijf uur hoorde ik hem naar boven komen. Slecht geslapen, onwennig, veel omgevingsgeluiden. Veel om anders te doen om toch maar een goede nachtrust te krijgen.

De nacht daarna was ik aan de beurt. Uurtje of 11 de slaapzak in. Het geluid van de vogels wordt langzaam minder en wordt regelmatig verstoord door een overkomend vliegtuig. Langzaam daalt de stilte over onze Sassems tuintje. Het vest dat ik als kussen wilde gebruiken heb ik toch wel wat te hard opgerold. Dit ligt niet lekker en het kussen dat ik in de tent had gelegd biedt uitkomst. Ik val in een wat onrustige slaap, maar meer als de enkele uurtjes die Raymond heeft gehad. Rond vijf uur wordt ik wakker van een eerst overvliegende ‘blauwe zwaan’ en ook de mussen in de omgeving maken duidelijk dat de zon begint op te komen. Om half zeven sta ik op, normale tijd voor een werkdag.

Conclusie: tentje, matje en slaapzak liggen prima. Kussen moet nog wat aan gedaan worden. Ik hoop met een beter opgevouwen vest/trui wat te kunnen doen. Dat scheelt weer wat gewicht. Anders wordt het toch een opblaaskussentje. O ja, en een lakenzak gaat ook handig zijn.

Al met al handig om zo te proefslapen in eigen tuin. We hebben onze eerste èchte kampeernacht ook al geboekt. Op 6/7 augustus gaan we weer twee etappes van het Limespad lopen, van Rhenen naar Arnhem. Halverwege in Heteren hebben we een kampeerplaats geboekt. Het echte werk, maar dan in het klein. Hopelijk kunnen we leren van de ervaring die we in de tuin hebben opgedaan. De oordoppen gaan mee, maar of we zoveel overvliegend verkeer hebben? Dat betwijfel ik.

Ouwe zak of toch maar verstandig?

“Wil je daar echt mee gezien worden?”
“Dat is toch alleen voor bejaarden?”
“HAHAHA, nou, mij niet gezien hoor, met je Nordic Walking!”

Zomaar wat reacties als je verteld dat je op zoek bent naar een paar wandelstokken voor de Camino. En dat is dus het bijzondere. Hier in Nederland is de ‘loper met stokken’ gemiddeld ruim de zestig gepasseerd. En hoewel ik natuurlijk ook wel enigszins in die richting opschuif, ben ik laten we zeggen, nog wel aan de jonge kant daarvoor.

Maar wat je dus nooit hoort of ziet is dat het in het buitenland, en dan zeker in de landen die wat glooiender zijn, is dat daar bijna alle wandelaars/hikers met wandelstokken lopen. Beter voor je houding, beter voor je knieën en heupen en beter voor de balans op moeilijk begaanbaar terrein. Zomaar wat voordelen van ‘het lopen met stokken’.

Dus ja, ik ben op zoek gegaan en kwam al gauw bij het merk Leki uit. Dit schijnt toch wel het merk te zijn op het gebied van allerlei stokken. Nordic Walking, Ski-stokken en dus ook hiking. Uiteindelijk vond ik een paar stokken, niet veel gebruikt, op Marktplaats. Goeie lengte, tot 135 cm uitschuifbaar, rubberen handvaten en een stevige punt.

Thuis uiteraard meteen geoefend in de Duinen en op het strand. Het loopt best ontspannen, zeker duin op en af is het lopen met stokken best prettig. Op de zachte ondergrond liepen de harde punten ook prima, lekker stevig in de grond. Omdat ik er ook op harde ondergrond mee wil lopen heb ik een paar rubberen overzetstukken gekocht. Dus nu loop ik ook zo af en toe in de buurt met stokken.

Laat die ouwe zak maar schuiven…. lopen.