Twee jaar geleden, op 15 april 2023 vertrokken Raymond en ik naar Santiago… lopend. Onze eerste lunchplaats op die eerste dag was Wassenaar, bij mijn ouders. We vertrokken, mijn vader liep nog een stukje mee en zwaaide ons na totdat we uit het zicht verdwenen waren…

“Misschien zie ik ze wel nooit meer terug…” verzuchtte hij toen.

Gelukkig was dat niet het geval. Hij volgde ons overal, las dagelijks de blog, we belden veel en uiteindelijk waren wij zijn ultieme motivatie om van zijn gebroken heup te revalideren. Hij wilde toch echt eerder thuis zijn dan wij. Dat is ‘m gelukt. Nog twee jaar lang hebben we gezamenlijk herinneringen kunnen maken en ophalen…

Tot 30 mei 2025… in de vroege ochtend na Hemelvaart blies m’n vader zijn laatste adem uit. Onze grootste volger op de Camino. Gevrijwaard van al z’n zonden, want daarvoor was ik (Vicarie Pro, Namens m’n vader) naar Santiago gelopen…

In Fide et Fiducia…

In Geloof en Vertrouwen…

In september ga ik weer lopen, nu met m’n dochter. En ook nu loopt m’n vader mee. Zijn as zit is in een klein zilveren Asschelpje verwerkt en die zal in mijn rugzak mee gaan…