Ons overnachtingsdorp lag op een splitsing van twee potentiële routes: de oude Camino-route en de nieuwe.

Voordeel van de oude route… meer voorzieningen zoals barretjes en hij volgt wat meer ‘de oude wegen’. Nadeel: hij is bijna acht kilometer langer. En in ons geval is dat een verschil van 32 of 40 kilometer. En om het ‘nieuwe’ ook een kans te geven hebben we daar voor gekozen. Je hebt tenslotte niet om de 3 kilometer en koffiebar nodig. Na 10-13 kilometer is prima.

Zo rond half acht gingen we weg en het was vrij mistig. Dat hadden we nog niet eerder meegemaakt. Het maakte de wereld wat spookachtig met de opkomende zon. Maar het maakte het wandelen allemaal wat eenzaam, want waar je soms nog wel een pelgrim in de verte zag, was dat nu helemaal onmogelijk. En de zichtbaarheid van onszelf was waar minder op de voornamelijk doorgaande weg waar we liepen. Niet echt leuk voor de eerste tien kilometer.

Na zo’n tien kilometer ging de weg wat meer over in een pad en was het gevaar van auto’s wat verminderd. Dat van de mindere voorzieningen klopte volledig, maar na ongeveer dertien kilometer passeerden we een klein hotel met bar. Dus lekker bakkie plus brood. Lokale ondernemers op de nieuwe route ook weer ondersteund. Daarna volgde een rustig stuk, waarbij het pad niet altijd geweldig was. Grote, losliggende stenen en later langs een vrij drukke autoweg. Het is allemaal niet waar je een pelgrim heel gelukkig mee maakt.

Waar maak je die pelgrim dan wel blij mee? Nou, dat hij na bijna dertig kilometer op de drukste ‘Camino’ in Spanje komt, de Frances, en dat dat stukje wel mooi is een helemaal niet zo druk.

Het hostel dat we hadden geboekt bleek niet helemaal correct in de app te staan en daar moesten we dus nog een klein stukje extra voor lopen. Maar na 32 kilometer maakte dat niet zo heel veel meer uit. Al met al is de nieuwe route wel korter, maar voor pelgrims nog niet echt een verbetering.

Morgen de Grote Dag!