Het mooie wisselde zich vandaag af met het ‘even doorbijten’. Al vroeg werden we vandaag op pad gestuurd. De albergue was best druk en om zes uur gingen de lichten al aan. Een (zeer) eenvoudig ontbijt maar wel met koffie. Ook wat waard. Na nog wat kletsen met wat andere pelgrims vertrokken we. Na een trap van 120 treden waren we direct wakker. Gelukkig maar, want daardoor konden we goed genieten van het prachtige pad hoog langs de rand van de kust. Het ene uitzicht was nog mooier dan het andere.

Na een kilometer of zeven kregen we de keuze: originele route (12km) of kustroute (7km). We namen de kustroute, dat leek wel te bevallen. Dat viel al gauw tegen. Langs een provinciale weg, gelukkig niet druk, moesten we onze route vervolgen.

Maar ook hier kwam gelukkig en einde aan. In het volgende dorpje ging de weg weer het rustiger deel in en kwamen we uiteindelijk in Castro. Een toeristische badplaats die voor ons ook weer een grens markeerde. We hebben Baskenland verlaten en lopen nu in de regio Cantabrië.

Voor veel pelgrims die we die dag tegen waren gekomen was Castro het eindpunt voor die dag. Wij hadden toch nog wel wat kilometers op de planning, het was tenslotte pas half twaalf. We liepen dus in alle rust nog vele kilometers verder langs de kust. Geen weg, maar een prachtig pad langs de grove, bergachtige kliffen van noord Spanje. Genieten hoor!

Mochten de ‘kustlijn-foto’s’ jullie teveel worden dan kan ik jullie melden dat er waarschijnlijk nog veel meer gaan volgen. Santiago is nog ruim 600 kilometer kust weg. 😃