Helemaal kapot kwamen we vandaag aan in onze albergue in La Mesa, maar wat was het mooi. 

We wisten dat het vandaag een lange en zware dag zou worden. De originele route, de Hospitales, is de mooiste. Iedereen die de Camino Primitivo heeft gelopen zegt dit en wij kunnen het alleen maar beamen. Met toppen tot 1200 meter was het veel klimmen en dalen en dan waren de paden dus zeer uitdagend. Veel grote, losse stenen en behoorlijke stijgingspercentages. Maar wie mooie uitzichten wil hebben moet pijn lijden. 

En mooie uitzichten kregen we… Om iedere bocht werd het weer beter. 

Maar ja, met zo’n lange afstand en veel hoogtemeters komt er een moment dat het pijn gaat doen, dat het allemaal niet meer vanzelf gaat. En dan komt het ‘De Camino geeft wat je nodig hebt…’ om de hoek. Want onder aan een stijle en lastige afdaling stond daar ineens de Nederlandse Armando. Met z’n camper en donativo eten en drinken. Een heerlijke pauze en ondanks dat we nog zo’n acht kilometer moesten lopen, konden we er weer tegenaan. 

Om half zes bereikten we onze albergue, helemaal kapot. Dus gauw douchen, eten en naar bed. Oh ja, ook nog even de blog. Alleen de tekst vandaag, de foto’s komen morgen. Er is hier bijna geen wifi, vandaar.