het was een onrustig nachtje,, na een gezelige avondmaaltijd. In veel albergues is een keuken waar je zelf eten kan maken. Een uitkomst voor als je niet altijd maar wilt uiteten Vanwege budget of gewoon omdat je wat eerder wilt eten. De Spanjaarden gaan vaak pas na acht uur eten. Voor een pelgrim is het dan al bijna bedtijd. Dus gisteren stonden we wat eten uit te zoeken om zelf te koken, lees: wat is er beschikbaar om in de pasta te gooien. In het winkeltje kwamen we een andere Nederlandse pelgrim tegen die we de dag ervoor hadden ontmoet. We stelden voor om samen te eten, we koken toch altijd te veel. En zo zaten we gezellig met z’n drietjes te eten en hadden we een prachtig gesprek. Een mooie camino-ervaring.

Maar de nacht was onrustig. We lagen met veel op een kamer en sliepen niet echt lekker. Gelukkig wel goed ontbijt en om acht uur vertrokken we… Zonder koffie want die was vier kilometer verderop. Helaas… die bleek gesloten dus humeur werd er niet beter op. Het was ook meteen klimmen, eerst nog kilometers lang een soort vals plat, maar de laatste kilometers waren serieus werk naast toch weer ruim 1100 meter. Het was er mistig, nat en het waaide behoorlijk. Wel passeerden we de grens met Galicië… Santiago komt al dichterbij…

Wat kwam de bar op 14 kilometer toen als geroepen. Het was er druk met pelgrims en de koffie en broodje smaakten heerlijk.

Toen we naar buiten stapte scheen het zonnetje buiten… maar ook weer in ons hoofd. Het was nog best een eind, maar in rustig tempo pakten we ook die kilometers èn hoogtemeters.

Zo gaat humeur en weer soms mooi samen.