Toen we vanochtend onze albergue uitliepen was het wat vochtig. Niet echt regen, maar wat mist/miezer. We waren nog maar net onderweg of we kwamen alweer bekende gezichten tegen. Hoewel iedereen hier een eigen loopschema heeft kom je elkaar altijd tegen. Eerst alleen bekende gezichten, dan een praatje, namen en daarna is het gewoon je Camino-familie.

Pas na twaalf voornamelijk daal-kilometers kwamen we een eetgelegenheid tegen… De tortilla’s werden afgeraden door de Spanjaarden zelf, en niet onterecht… Heerlijk!

Daarna weer door en we wisten… Er komen nog twee hele narrige beklimmingen aan. Niet eens super lang, maar wel kort na elkaar en vooral de eerste erg stijl. Het werd een slagveld onder de pelgrims, want iedereen om ons heen heeft er al een zwarte week opzitten en heeft zo zijn pijntjes of pijnen. Knieën, hamstrings, kuiten, voeten… Het piept en het kraakt allemaal. Maar goed, iedereen was voor het donker binnen en in de albergue was het weer gezellig druk.

Dinsdag nog een lange etappes van dertig kilometer naar Lugo. Gelukkig met wat minder hoogtemeters dan de afgelopen week. In Lugo nemen we ook even een rustdag. We liggen ruim voor op schema en het lichaam mag even een dag herstellen… We kijken er naar uit!