Om 12.00 uur vanmiddag zaten onze 400 kilometer erop. We stonden bij kilometerpaal 0,000. We konden niet verder zonder een nat pak te halen. Nu begon het wel wat te spetteren rond die tijd, maar om dat nou te vergelijken met een sprong in de Atlantische oceaan…?

Het was vandaag een betrekkelijk korte, maar best leuke laatste etappe. Af en toe nog wat klimwerk en we pakten best nog wat groen mee. Veel was uiteindelijk door verschillende badplaatsjes en uiteindelijk het dorpje Finisterra of Fisterra. Door dit dorpje moet je nog drie kilometer licht klimmen voordat je bij de beroemde vuurtoren en de 0,000 paal bent. Maar dan is de beloning daar wel… Bussen vol toeristen, rijen voor het paaltje… 😃

We hebben ons moment bij het paaltje ook genomen en werden luid toegejuicht toen onze rugzakken de lucht in gingen. Toen was het klaar en konden we voldaan de afdaling naar het dorpje maken.

Voor ons eindigt onze Camino hier. We hebben drie fantastische en indrukwekkende wandelweken gehad met z’n tweeën… Maar ook met alle pelgrims en andere lieve en behulpzame mensen die je onderweg tegenkomt. Omdat we sneller dan gepland hebben gelopen kunnen we nog een paar dagen extra van het deze week weer zonnige Noord Spanje genieten. De blog eindigt hier. Dank voor al jullie lieve en motiverende berichtjes en tot later weer in Nederland. 🤗 Buen Camino

het zit er bijna op, zaterdag bereiken we Finisterra en zit onze 400 kilometer lange Camino er op. Vierhonderd mooie, zware, gezellige, hoopgevende, deprimerende maar bovenal dankbare kilometers. Dat we dit met z’n tweetjes toch maar hebben gepresteerd. Iedere dag lopen… Onze eigen rugzak dragend… Iedere stap is gezet! En dat staan we straks bij die kilometerpaal 0,000.

Vandaag was het nog donker toen weg liepen bij onze albergue. We moesten een paar honderd meter lopen voor ons ontbijtje. Toen we dat genuttigd hadden konden we ècht vertrekken onder het genot van de eerste zonnestralen. Al gauw kwam de splitsing: Finisterra of Muxia. Die keuze hadden er al lang gemaakt: Finisterra.

Ons pad ging rustig op en neer. Geen grote hoogtes meer te bedwingen, slechts afdalen richting zeeniveau. Na veertien kilometer kwamen we het eerste stadje tegen een iets verderop was ook ons slaapadres al. Een leuke kamer voor z’n tweeën. Onze laatste avond als pelgrim…

Zoals het gisteren even gekkenhuis was bij aankomst in onze Albergue, zo was het vanochtend ook even bij het ontbijt. Iedereen wilde koffie en wat te eten, veel groepen die tegelijk kwamen. Dus gewoon rustig wachten en tien minuten later waren we voorzien. Wat wel erg leuk is… ons familie-fluitje. Voor wie niet weet wat het is… vraag het gerust aan een van Vliet. Werkt perfect in drukke ruimtes en alle van Vlieten hebben een filter op dit fluitje zitten. Ik had dus besteld en had Melanie even nodig. Ze reageerde in alle drukte direct en niemand die door heeft dat ik haar ‘riep’ 😂

We liepen in alle rust weg, het was licht, prachtige zonsopkomst en het was nog frisjes. De route van vandaag was niet lang en zwaar dus we wandelen in alle rust. Pakten en mooi bankje na een beklimming… Koffietje als het kon… En even zitten als het uitzicht te mooi was om te laten liggen. Kortom… Het einde is in zicht, we hebben het zwaarste wel gehad en eigenlijk komt er een soort van vakantiegevoel naar boven. Na vandaag nog iets meer dan 30 kilometer in twee dagen. Dat valt dus wel mee.

Kortom… We genieten!

De samenstelling van de groep pelgrims is op de Camino Fisterra anders dan op de Primitivo. Waar het begin van de Primitivo zwaar was en waar meer ervaren of jongere pelgrims liepen, zo is op de Fisterra het aantal senioren met dagrugzakje oververtegenwoordigd. Ze lopen wat kortere afstanden en laten hun rugzak (of koffer) vervoeren met de taxi. Wat wij daar van vinden…?

Vanochtend was de route erg mooi. Veel bospaden door het groen. Je zag dat de paden soms waren vernieuwd. Galicië zorgt goed voor haar pelgrims. Nadat we wat hadden gedronken veranderde het landschap en de stroom pelgrims. De wegen werden rechter en saaier en we lopen duidelijk door een landbouwgebied. Wat een strontlucht hier, en veel vliegen daardoor. Niet echt leuk. Ook was het vanmiddag erg druk met pelgrims. We kwamen bijtijds aan bij onze albergue en omdat er in de kilometers ervoor niks te eten en drinken was, was er een ware stormloop op deze albergue. Gelukkig hadden we een gereserveerd dus dat kwam goed.

We hebben verder een rustige middag gehad. Wat gerust, gegeten, beetje gekletst en… geen blog bijgewerkt. We hadden geen wifi/ netwerk, dus vandaar de blog en dagje later.

Vanochtend was het weer vroeg dag… Gisteren leek het dan wel even feest met aankomst in Santiago en het slingeren van het wierookvat. Maar vandaag moest er weer gelopen worden: op naar Finesterra… Het einde van de wereld.

We hebben zo in de loop van de weken een ritme opgebouwd. Ik regel de albergues en Melanie kijkt waar we de volgende ochtend een lekker ontbijtje met koffie kunnen scoren. En dat valt meestal niet tegen. Zeker in de grote steden zijn vaak prima tentjes al vroeg open. Heerlijke cappuccino en een schaaltje yoghurt met veel fruit, granola en andere zooi. Heerlijk! Zo ook vanochtend in het nog stille Santiago. Een smal steegje, je zou er zo voorbij lopen. Maar ze had weer een pareltje gevonden hoor. Dat gaat ik thuis wel missen.

Maar na dat ontbijtje was het lopen voor ons. Het was prachtig weer, zonnig, droog en nog lekker fris. Al gauw waren we de stad uit een liepen we weer in het bos. Heuveltje op, nog één blik achterom wat we de torens van de kathedraal scherp afgetekend dagen tegen de heldere lucht.

Daarna was het lekker doorlopen, wat hoogtemeters meepakken en genieten. Aan het gemoed merkten we allebei dat we het jammer vonden om Santiago te verlaten. We zaten er niet echt in en waren blij toen we er waren. ’s Middags rustig aan gedaan, wasje gedraaid, boodschappen gedaan en verder niet veel. Morgen weer een dag.

Slechts tien kilometer scheidde ons van Santiago vanochtend dus dat was een makkie. Bewust zo gekozen want dan konden we lekker lang genieten van deze bijzondere stad waar pelgrims en toeristen voor een mooie atmosfeer zorgen. De stoet aan pelgrims werd langer en langer en onze intocht was in de laatste kilometers een zeer bijzondere… daar over straks meer…

Op het plein voor de kathedraal was het gezellig druk toen we daar om elf uur arriveerden. Omdat het bij het pelgrimsoffice niet druk was gingen er dat eigenlijk meteen naartoe. Compostella opgehaald en afstand blijkt 310 km te zijn. Daarna nog naar de Huiskamer van de Lage Landen. Een gezellige plek waar je door vrijwilligers van het Genootschap wordt ontvangen met koffie en een koekje. Daar kun je gewoon even je verhaal kwijt.

De rest van de dag hebben we soundnierswinkeltjes bezocht, (bijna) niks gekocht en vooral genoten van alle aankomende pelgrims op het plein. Ook hebben we nog met onze Camino-familie Erik en Marjo nog wat gedronken als afscheid van onze gezamenlijke Camino. Bijzonder was ook de Pelgrimsmis in de kathedraal. Bijzonder om dit met zoveel mensen mee te maken maar helemaal bijzonder omdat er het enorme wierookvat hebben zien zwaaien. Geen vanzelfsprekendheid, je moet gewoon heel veel geluk hebben… En dat hadden we.!

En dan nog over die bijzondere laatste kilometers voor Santiago… Zo’n vijf kilometer voor Santiago stonden we op een heuvel, dichtbij en kerkje. De zon stond in onze rug en we keken uit over de stad. Boven de stad stond de mooiste, felste en meest kleurrijke regenboog die we ooit hadden gezien. En die boog bleef daar kilometers lang staan… Als een triomfboog om ons binnen te halen. Ik weet dat er bovenin iemand een gaatje in de hemel heeft geprikt en met alle feestverlichting naar beneden heeft geschenen… Dank je wel Pap 🫶

De laatste dag voor Santiago… nog zo’n tien kilometer lopen en dan zijn we op het plein van de kathedraal waar Jacobus ligt begraven.

De dag begon in een kleine wereld. Het was erg mistig dus weinig zicht… of eigenlijk begon de dag nog eerder, met een wat karig ontbijt. Niet echt een ontbijt waar je ruim twintig kilometer op kan lopen. Maar goed, we deden het er maar even mee. De kilometers gingen vlotjes vandaag. Best wat pelgrims onderweg, veel zonder of met een dag-rugzakje. Eigenlijk voelde het vandaag als een stilte voor r storm. De storm die morgen zeker zal opsteken.

We slapen vanavond in een hotel niet ver van Santiago. Gelukkig mèt een restaurant, want hier in de buurt is niet zoveel en wat er is, is gesloten op zondag. Het restaurant is echter wel wat aan de chique kant, dus we voelden ons ook wel enigszins misplaatst. Slippertjes, korte broek, veel meer hadden we niet bij ons. Obers… strak in pak, alles keurig volgens de etiketten. Omdat er op de menukaart eigenlijk niets voor vega’s op de kaart stond hebben we samen met de ober zelf maar wat samengesteld. Gelukkig kon dat hier wel. We hebben heerlijk gegeten èn gelachen.

Melide, waar de Primitivo aansluit op de drukke Frances. Dat was gisteravond al te merken in de stad, maar vanochtend bij vertrek helemaal. In de miezerregen, jas, lange broek en regenhoes waren nodig, sloten we aan in de rij. Het was ook weer geen ochtendspits op Utrecht CS, maar druk was het wel. Ook viel op dat het wat oudere mensen waren die liepen èn vaak geen of een kleine rugzak. De rugzak-vervoerdienst doet hier goede zaken.

Het bleef regenen tot onze eerste koffiestop na ongeveer 11 kilometer. We hadden een hoop verandering gezien en dus ook een hoop te bespreken. Tijdens de koffie werd het droog, kon de jas uit en kwam het zonnetje langzaam door. Niet snel daarna kwamen we in een stadje met veel… heel veel pensions en albergues. Voor veel pelgrims was het hier klaar. Gelukkig gingen wij nog even door. Kort na het stadje in alle rust geluncht en na 22 kilometer waren we bij een gezellige albergue. Op slaapzaal dit keer, maar rustig en schoon. Hopelijk gaan morgen de eerste wekkers niet voor zeven uur… Camino-weetje: Frances-lopers houden ervan om de wekker om 4.30 uur te zetten.

Nog één volle dag lopen en maandag bereiken we Santigo!

We zijn vandaag in Melide aangekomen… voor lopers van de Camino Primitivo eigenlijk het schrikbeeld. Hier kom je namelijk na anderhalve week in betrekkelijke rust in het gebergte en wat drukker vanaf Lugo in de Vierdaagse-modus. We sluiten hier aan op de drukste Camino Frances om de laatste 50 kilometer naar Santiago af te leggen. Vanaf morgen weten we hoe druk het gaat zijn, maar het aantal pelgrims vanavond in de stad belooft niet veel goeds.

Het was vandaag toch weer zo’n 27 kilometer lopen. Volgens onze app waren er niet veel Albergue ‘s tussendoor dus maar wat langer lopen. Tot je tijdens het lopen toch nog best wat slaapplekken tegenkomt en de etappe best wat korter had kunnen maken… nou ja het zonnetje scheen, het was wat warm, maar we hebben het weer gehaald.

De route was trouwens best mooi, zeker de eerste twintig kilometer. Niet meer zo veel klimmen en weinig over asfalt. Lekker bospaden lopen eigenlijk. Prima te doen. Vanavond slapen we in een pension en alles is inmiddels geboekt tot Santiago. Ook aan de boekingen kun je zien… we zijn niet de enige op de route…

Bovenstaande is zo ongeveer de samenvatting van de dag… hoewel… we hebben ook nog wel gewandeld hoor. Vanuit Lugo vertrokken we na onze rustdag. Eerst nog even een heerlijk ontbijtje bij onze inmiddels favoriete shop en daarna aan de wandel. Een paar kilometer de stad uit en al gauw was het weer rustig. Wat opviel was het aantal pelgrims op pad, dat was ineens veel groter. We kenden bijna niemand die we passeerden. Dat was de afgelopen week wel anders. Eén grote familie. Waarschijnlijk heeft dit te maken met de 100 km grens. Vanaf 100 km lopen krijg je in Santiago een Compostela. En zoals ik eergisteren liet zien staat in Lugo het 100,000 paaltje. Ook hier in de Albergue, waar ik dus heerlijk in die hangmat lig, kennen we niemand.

Het tweede wat opviel was de verandering van het landschap. Geen hoge bergen meer, maar een glooiend landschap waarbij we ook best wat kilometers over het asfalt moesten lopen. Voor het lichaam fijn dat de grote beklimmingen even voorbij zijn, voor het spectaculaire wel jammer.

Nog wat gebeurt onderweg? Vermeldenswaardig is een Spaanse vrouw die ons ineens haar huis in loodste. Ze bleef maar in het Spaans brabbelen dat we mee moesten. Binnen gekomen gaf ze ons een flinke plak huisgemaakte kaas (een soort mozzarella). Best lekker, maar ze bleef maar afsnijden. Toen maakte ze duidelijk dat er wel donativo betaald moest worden. Zulke onverwachte ontmoetingen maken zijn verder wat saaie dag wel weer leuk.

Een rustdag in Lugo is zeker geen straf voor twee vermoeide pelgrims. Ons hotel/appartement staat aan de rand van de stad, die is nog niet zo denderend. Maar de binnenstad, binnen de hoog omheinde muur, is echt fantastisch. Leuke smalle straatjes, geen autoverkeer, schoon. En veel leven in de brouwerij.

Vanochtend hebben we een leuk tentje gevonden voor een wat laat ontbijt. Dat was geen straf om dat te zijn. Daarna hebben we de stad wat verkend, hebben we het rondje over de muur gelopen en de kathedraal bezocht.

Na onze siësta, het was tenslotte ruim boven de dertig graden, zijn we lekker wezen eten en zat de rustdag er weer op. Morgen zijn we weer pelgrims…

vanochtend was een bijzondere dag… We hadden een lange etappe van 30 kilometer voor de boeg maar we zouden daarmee wel de stad Lugo halen… een rustdag hierna hebben èn het 100-km paaltje naar Santiago aantikken. O ja… en de bergen achter ons laten. Ook niet onbelangrijk.

De dag begon mistig. Veel pelgrims gingen al vroeg op pad en de afgelopen week liet duidelijk z’n sporen Maas bij iedereen. Veel pijntjes in knieën, kuiten, voeten, heupen… wat eigenlijk niet? Het is fysiek laten we zeggen uitdagend voor iedereen geweest. Het begon nog met een klimnetjes maar daarna was het vooral rustig afdalen. Omdat er in het laatste dorpje veel pelgrims hadden geslapen was het de eerste kilometers best druk. Na de eerste koffiestop werd het wat rustiger.

Vanaf dat liepen we samen met pelgrim Tina uit Duitsland. Erg gezellig en het brak de lange dag. Het weer was vandaag geweldig. De mist was al gauw opgetrokken en was overbleef was een strak blauwe hemel en een graadje of 27.

Rond half vijf kwamen we aan een namen we afscheid van Tina. Het appartement dat ik had geboekt bleek pad voor morgen te zijn… Je raakt al lopend volledig de dagen kwijt. Gelukkig was er nog genoeg plek en kon het gefixt worden. Heerlijk en eigen plek voor twee nachten zonder andere pelgrims. Even een dagje rust en dan nog die 100 km naar Santiago.

Toen we vanochtend onze albergue uitliepen was het wat vochtig. Niet echt regen, maar wat mist/miezer. We waren nog maar net onderweg of we kwamen alweer bekende gezichten tegen. Hoewel iedereen hier een eigen loopschema heeft kom je elkaar altijd tegen. Eerst alleen bekende gezichten, dan een praatje, namen en daarna is het gewoon je Camino-familie.

Pas na twaalf voornamelijk daal-kilometers kwamen we een eetgelegenheid tegen… De tortilla’s werden afgeraden door de Spanjaarden zelf, en niet onterecht… Heerlijk!

Daarna weer door en we wisten… Er komen nog twee hele narrige beklimmingen aan. Niet eens super lang, maar wel kort na elkaar en vooral de eerste erg stijl. Het werd een slagveld onder de pelgrims, want iedereen om ons heen heeft er al een zwarte week opzitten en heeft zo zijn pijntjes of pijnen. Knieën, hamstrings, kuiten, voeten… Het piept en het kraakt allemaal. Maar goed, iedereen was voor het donker binnen en in de albergue was het weer gezellig druk.

Dinsdag nog een lange etappes van dertig kilometer naar Lugo. Gelukkig met wat minder hoogtemeters dan de afgelopen week. In Lugo nemen we ook even een rustdag. We liggen ruim voor op schema en het lichaam mag even een dag herstellen… We kijken er naar uit!

het was een onrustig nachtje,, na een gezelige avondmaaltijd. In veel albergues is een keuken waar je zelf eten kan maken. Een uitkomst voor als je niet altijd maar wilt uiteten Vanwege budget of gewoon omdat je wat eerder wilt eten. De Spanjaarden gaan vaak pas na acht uur eten. Voor een pelgrim is het dan al bijna bedtijd. Dus gisteren stonden we wat eten uit te zoeken om zelf te koken, lees: wat is er beschikbaar om in de pasta te gooien. In het winkeltje kwamen we een andere Nederlandse pelgrim tegen die we de dag ervoor hadden ontmoet. We stelden voor om samen te eten, we koken toch altijd te veel. En zo zaten we gezellig met z’n drietjes te eten en hadden we een prachtig gesprek. Een mooie camino-ervaring.

Maar de nacht was onrustig. We lagen met veel op een kamer en sliepen niet echt lekker. Gelukkig wel goed ontbijt en om acht uur vertrokken we… Zonder koffie want die was vier kilometer verderop. Helaas… die bleek gesloten dus humeur werd er niet beter op. Het was ook meteen klimmen, eerst nog kilometers lang een soort vals plat, maar de laatste kilometers waren serieus werk naast toch weer ruim 1100 meter. Het was er mistig, nat en het waaide behoorlijk. Wel passeerden we de grens met Galicië… Santiago komt al dichterbij…

Wat kwam de bar op 14 kilometer toen als geroepen. Het was er druk met pelgrims en de koffie en broodje smaakten heerlijk.

Toen we naar buiten stapte scheen het zonnetje buiten… maar ook weer in ons hoofd. Het was nog best een eind, maar in rustig tempo pakten we ook die kilometers èn hoogtemeters.

Zo gaat humeur en weer soms mooi samen.

en omdat we vandaag een wat kortere etappe (16km) hadden gepland om het lichaam wat rust te geven, heb ik nu ook tijd voor de blog met onze belevenissen van vandaag.

We hoefden niet perse vroeg op, maart echt uitslapen doet een pelgrim nooit. Sommige willen nog steeds vroeg staten, maar we lopen graag als het licht is en dan is na acht uur starten vroeg genoeg. Dus ontbijtje bij de albergue, koffie met croissantje en chocoladebroodje, en lopen maar weer. Het begon direct met een stevige beklimming over de weg. Niet druk gelukkig, en dan hadden we dit maar gehad. Daarna kwam er een lange afdaling. Soms over een mooi bospad, maar ook nu af en toe linke rotspaden. Goed opletten dus!

Na onze koffiestop op zo’n 11 kilometer was het weer klimmen. Er zijn op de Primitivo in de eerste weken weinig vlakke kilometers. Om half twee waren we al bij de albergue. Tijd om te rusten, was te doen en blog bijwerken. Helaas geen boodschapjes… Alles is hier vanaf zaterdagmiddag tot maandag dicht.

wat was dat een prachtige met uitputtende dag. We wisten dat het zwaar zou worden dus psychisch waren er voorbereid. Ook wisten we dat het mooi zou worden… Ook dat viel niet tegen.

Rond acht uur vertrokken we uit onze albergue. Bij alle pelgrims voelde je een lichte spanning. Iedereen ging voor de zware, maar mooie Hospitales-route. Het weer zou ook best mooi worden. De eerste kilometers waren nog rustig, enigszins vlak maar al snel begon het omhoog te gaan. Eerst nog met asfalt en goed begaanbaar, maar ook regelmatig zeer rotsige, keien, glijden… Het viel niet altijd mee. En als je dacht dat je er was… Dus niet. Het kon altijd nog hoger. Overigens was het vandaag de eerste keer dat we werden geconfronteerd met de bosbranden van de afgelopen maanden in Spanje. Hoog op de berg waren heel wat bomen zwart geblakerd. Zo ver weg was het dus niet.

De toppen om ons heen waren nog net omgeven met wat wolken, maar het zicht werd niet echt belemmerd. Later hoorden we van pelgrims die vroeger op de top waren dat ze in volledige mist hadden gelopen. Wij dus niet.

Bovenop de berg genoten van het uitzicht en maar de tijd genomen voor een lekkere lunch.

Maar wat geklommen is, moet er ook weer worden gedaald. En ervaren wandelaars weten… dalen is zwaarder dan klimmen. En als dat pad dan ook stijl èn rotsige is, moet je goed bij de les blijven. Gelukkig ging alles goed, maar de knieën en voeten hadden het zwaar. Het humeur soms ook, maar dan zijn daar die Camino-angels. Na zo’n 24 loodzware kilometers stond dat ineens een camper, Nederlands nummerbord, stoeltjes erbij… Koffie, wat lekkers erbij en vooral wat afleiding van Armando. Wat een held!

De laatst acht kilometer waren nog steeds fysiek zwaar, maar het hoofd was even uit de zelfmedelijden-bubbel getrokken. Soms heb je dat even nodig. Na 32 kilometer waren we bij onze albergue. Snel gedoucht en gegeten en bijna meteen naar bed. Er was op onze kamer geen wifi, dus het licht ging meteen uit, ook van ons.

Helemaal kapot kwamen we vandaag aan in onze albergue in La Mesa, maar wat was het mooi. 

We wisten dat het vandaag een lange en zware dag zou worden. De originele route, de Hospitales, is de mooiste. Iedereen die de Camino Primitivo heeft gelopen zegt dit en wij kunnen het alleen maar beamen. Met toppen tot 1200 meter was het veel klimmen en dalen en dan waren de paden dus zeer uitdagend. Veel grote, losse stenen en behoorlijke stijgingspercentages. Maar wie mooie uitzichten wil hebben moet pijn lijden. 

En mooie uitzichten kregen we… Om iedere bocht werd het weer beter. 

Maar ja, met zo’n lange afstand en veel hoogtemeters komt er een moment dat het pijn gaat doen, dat het allemaal niet meer vanzelf gaat. En dan komt het ‘De Camino geeft wat je nodig hebt…’ om de hoek. Want onder aan een stijle en lastige afdaling stond daar ineens de Nederlandse Armando. Met z’n camper en donativo eten en drinken. Een heerlijke pauze en ondanks dat we nog zo’n acht kilometer moesten lopen, konden we er weer tegenaan. 

Om half zes bereikten we onze albergue, helemaal kapot. Dus gauw douchen, eten en naar bed. Oh ja, ook nog even de blog. Alleen de tekst vandaag, de foto’s komen morgen. Er is hier bijna geen wifi, vandaar. 

Vanochtend was het een gezellige boel in de Nederlandse albergue waar we sliepen. Wat een leuke tent was dit. Alles voor handen, de was wordt gedaan en voortreffelijk diner èn ontbijt. En bovenal… Heel goed gezelschap. Veel jonge pelgrims en tijdens het diner goeie verhalen. Voor de één de eerste Camino, voor de ander de zevende. Maar ook de privé-verhalen zijn soms best indrukwekkend. Je kent elkaar maar net en je deelt meteen al veel. Mooie Camino-familie.

Maar we komen niet alleen voor de gezelligheid, er moet ook gelopen worden. Dus om 8.31 uur, iets later dan gedacht, liepen we weg voor een mooie tocht van 25 kilometer met redelijk wat hoogtemeters. Het weer was vandaag bewolkt, soms wat lichte regen en best veel wind. Daarom jack en lange broek aan. We gingen best lekker en na een korte eetstop kwamen we in een dorpje voor ons inmiddels traditionele cappuccino.

Na het dorpje begon het echte werk en werd het klimmen. In korte tijd gingen we van 600 naar 900 meter wat natuurrijk prachtig vergezichten gaf.

Boven op de top aangekomen hadden we eigenlijk een bankje verwacht om te genieten van het uitzicht. Helaas… Geen bankje en geen mooi uitzicht. Eigenlijk wat vlak met wat koeien en een maisveld. Dan maar afdalen. Dat was soms een heerlijk bospad en soms over wat asfalt. De laatste kilometers waren niet spectaculair, maar ja, iedere stap brengt je dichter bij Santiago.

En daarbij… vandaag was de aanloop naar de dag van morgen. Iedere pelgrim hier zal een moet over de Hospitales. Een oude route met de ruïnes van twee hospitaals. Pelgrimeren was vroeger een gevaarlijke bezigheid… De route gaat over een prachtige bergkam op 1200 hoogte. Vandaag dus goed gegeten en vroeg naar bed. Want morgen wordt niet alleen hoog, maar ook lang.

Zo, dat was meer het dagje wel… ruim 20 kilometer gelopen en 811 hoogtemeters gepakt. Lekker bezig!

Even over gisteravond… We sliepen dus in een voormalig klooster met vier stapelbedden in onze kamer. Verder was er een grote binnenplaats en een goed ingerichte keuken die we konden gebruiken. We hebben dus wat boodschapjes gedaan en lekker pasta pesto met wat groenten gemaakt. Daarna nog een spelletje gedaan en om negen uur wilden we onze tas alvast wat inpakken… Was alles in de slaapkamer al donker en lagen er al twee te slapen. Ook dat is dus pelgrimeren… Met z’n allen op een slaapkamer en ’s ochtends èn ’s avonds rekening met elkaar houden (en je soms een beetje ergeren… Negen(!) uur al slapen 🤨)

Dus om 6.15 uur begonnen de eerste pelgrims zich al weer klaar te maken… Uiteraard proberen om heel stil te zijn maar iedere kraak hoor je in de stilte. Toen wij om zeven uur opstonden hadden we alweer het rijk alleen. En wij vonden dus al dat we vroeg waren.

Het eerste wat we deden na vertrek was 1. Een lekker koffietje in het dorpje halen en 2. een warm stokbroodje bij de bakker halen. Beiden waren op voordat we gingen lopen. En ja, we hebben iedereen zien vertrekken en ja, we hebben ze allemaal onderweg ingehaald. We zaten er meteen lekker in, de route was prachtig en we hebben veel geklommen, heel veel!

De paden waren goed begaanbaar ondanks dat het vannacht had geregend en ook nu af en toe wat spetterde. En waar veel pelgrims met regenpakken, -hoezen en -ponchos liepen, hielden wij het bij shirtje, korte broek en goed humeur.

Salas was het eerste dorpje van betekenis, daar hebben we rond het middaguur een bakkie gedaan en het eerste kaarsje aangestoken. Een elektronisch kaarsje, ook hier gaan ze met hun tijd mee…

Om twee uur kwamen we in onze albergue aan, El Texu in La Espina. Deze albergue was ons twee dagen geleden aangeraden… mede omdat hij wordt gerund door een Nederlands stel. Hoe leuk! Een prachtige albergue, gezamenlijk eten vanavond… Helemaal top. Wij komen de avond wel door. 😃

vanochtend gingen in onze slaapkamer met zeven pelgrims de eerste wekkers om 6.15 uur. Aangezien wij niet zo’n hele lange etappe gingen lopen, ongeveer 17km, konden wij de hele slaapkamer voor laten gaan en hadden wij het rijk alleen. Ontbijt zouden we pas in de eerstvolgende stad doen, dus we konden rustig aan doen. Om iets voor half negen vertrokken we richting het stadje Grado. Het begon net licht te worden en de mist maakte het een klein wereldje. In de loop van de kilometers kwam langzaam het zonnetje boven de bergen uit en begon de mist op te lossen.

Na ruim vijf kilometer kwamen we aan in Grado, hoop op een lekker Koffietje met ontbijt. Bij binnenkomst viel de ongezelligheid van de stad al op. Grauw, veel oude lege betonnen gevouwen en veel verkeer. De eerste bar die we tegenkwamen straalde dit ook allemaal uit. Druk, weinig keuze en veel herrie. Gauw naar de overkant… daar zou het toch wel beter zijn? Niets is minder waar. Harde tv met een kinderprogramma, weinig keuze en de koffie bleek niet heel lekker. Het leven van een pelgrim gaat niet altijd over rozen hoor. Dus snel de aardappel/ei prut met broodje van gisteren naar binnen gewerkt en weggespoeld met een lauwe cappuccino. Snel weg… Snel de stad uit!

En waar de stad figuurlijk een dieptepunt was, was het dat ook letterlijk. Want eenmaal uit de stad begon het echte klimwerk en werd niet alleen de natuur mooier, maar ook ons humeur. De weg bracht ons 400 hoog, met prachtige vergezichten over de omgeving.

Die 400 meter de hoogte in, gingen ook weer naar beneden. Soms via een prima vlakke weg of pad, soms een glad en onregelmatig enkelbrekerspaadje. Maar ook wel fijn om met je gedachten alleen maar in het ‘nu’, bij het lopen te zijn. Doe je dat niet, dan lig je zo beneden.

Uiteindelijk bereikten we om 13.42 onze eindbestemming. Een voormalig klooster in Cornellana. Zeer eenvoudige kamers, maar wel een mooie keuken om te gebruiken en gewoon een bijzondere plek om te overnachten.

Deze eerste dagen zijn er om te wennen aan het lopen en ritme van de pelgrim. Morgen gaan we 20 km lopen en 60 de lucht in…

Zo, de eerste dag zit er op. Wat een prachtige dag was die. Hoewel het weer vanochtend nog wat te wensen overliet, bewolkt, licht spettertjes, was het goed loopweer.

Na het ontbijtje bij het hotel wandelden we vol goede moed naar de kathedraal, toch het echte startpunt van onze Camino Primitivo. Overweg kwamen we al best wat pelgrims tegen… Op een verdwaalde Spanjaard na eigenlijk alleen maar pelgrims.

Dus wat stond ons te doen…? Juist lopen! Een dat deden we. Temperatuurtje van een graadje of 15-16 en lekker wat vocht in de lucht. De kilometers vlogen voorbij. Het parcours was eerst nog wat saai, logisch, we moesten eerst de stad uit. Maar toen we dat eenmaal hadden gehad begon het echte genieten. Heerlijk in de bossen, wat klimmen, wat dalen. Genieten met een hoofdletter.

Rond twee uur, na zo’n twintig kilometer, kwamen we aan bij onze eerste albergue in Palatina. We werden hartelijk ontvangen door een Canadese vrijwilliger. Hij legde alles uit, toonde ons ons bed en de douche. Dus lekker opfrissen, wasje doen en de dag van morgen bekijken.

We zijn gestart en het smaakt naar meer…!

vandaag was onze tweede reisdag. Na gisteren een hele dag in de trein was het vandaag de dag van de bus…

Om 8.15 uur vertrok de bus, maar ruim voor die tijd stonden we al buiten. Op zondag is in Spanje veel dicht, eigenlijk alles, maar niet het bakkertje annex koffietentje op de hoek. Melanie werd helemaal gelukkig van het koffieapparaat dat er stond dus voordat we in de bus stapten zaten we aan een heerlijke cappuccino met een croissant en pain au chocolat.

De busrit was prima te doen. Een mooie route langs de noord Spaanse kust, via San Sebastian, Bilbao, Santander en uiteindelijk Oviedo. Daar kwamen we ook 13.47 uur aan. Vanaf het busstation was een paar minuten lopen naar ons hotel. Prima plek om ons vanaf morgen in het echte pelgrimsgedruis onder te dompelen.

In de middag hadden we tijd genoeg om de stad te verkennen, maar zoals gezegd… Op zondag is bijna alles dicht in Spanje. Zelfs de kathedraal waar we onze eerste stempel wilden halen. Dus wat verder rondlopen, ijsje gegeten en een drankje gedaan. Een mooie stad!

’s Avonds lekker wezen eten, een heerlijke poke bowl via de Happy Cow gevonden en nog even op bezoek bij Mafalda, een lokale heldin die meestal in het park op een bankje zit… En zo komt er een einde aan twee dagen reizen en kunnen we eindelijk gaan lopen!

Om 4.45 uur ging de wekker vanochtend, de rugzak was vorige week al gepakt en gedurende de week nog een paar keer gecontroleerd. Ook gisteravond nog wat controles en vlak voor vertrek… Je raadt het al… Check!

Omdat de sprinters richting Schiphol niet altijd betrouwbaar zijn, hadden we de eerste trein van 5.40 uur vanuit Sassenheim met Schiphol. Voordeel is dat je alle tijd hebt om op een nog rustig Schiphol een lekker koffietje met ontbijtje te doen.

Na zo’n drie kwartier wachten kwam de Eurostar binnen schuiven en konden we ons installeren in de heerlijke stoelen. Met een kleine vertraging rolden we om een paar minuten over 11 uur Paris Nord binnen. We hadden door de kleine vertraging nog ongeveer vijf kwartier over om naar Gare Montpernasse te komen voor onze volgende TGV naar Hendaye. En dan blijkt een goede voorbereiding van groot belang. Want waar veel mensen in de lange rij stonden om een Parijse OV kaart te kopen, stond die bij ons al op de telefoon… Mèt kaartje voor de metro. Dus die lange rij konden we skippen en kwam eigenlijk het spannendste moment van de dag…

Ging dat poortje van de metro open als je je telefoon erop legt…? Techniek is natuurlijk leuk, maar het moet wel werken, en een plan B hadden we, behalve die hele lange rij, niet.

Dus telefoon op datgene waar de sensor leek, gelegd en angstige seconden gewacht… Na een hemelse ‘klik’ sprong het poortje naar de metro-hemel open en konden we opgelucht doorlopen naar metro 4. Daarna ging alles soepel, hadden we zelfs tijd over voordat we de trein naar Hendaye instapten.

De rit via Bordeaux en wat andere stadjes naar Hendaye ging volgens plan en om 16.46 zette de trein ons af. Grote vraag… hoe het was het buiten? Nou… Heet! 37 graden. Het was ongeveer een half uurtje lopen van het station in Frankrijk, de brug over die je in Spanje brengt en dan door naar het pension. Dat is eenvoudig maar ok.

Nadat we onze tas hadden gedumpt zijn we Irun ingelopen om lekker pizza te gaan eten.

Vooraf wilden we nog even kijken waar morgen de bus start. Dat was even zoeken want ze waren het station aan het verbouwen. We zagen wel een politiebusje met twee agenten. Even vragen… In het Engels… Hij riep naar binnen of er iemand Engels sprak… Schuifdeur ging open… Bleek die hele bus vol met ME-ers te zitten 😅 Maar ze hielpen ons wel vriendelijk. Morgen om 8.15 uur met de bus naar Oviedo.